Mieke & Frank

Google is God

 

"Google is geen religie, Google is God", hoorde ik onlangs nog iemand verklaren tijdens een presentatie. Overdreven, toch? Of niet?

Een kort onooglijk artikel in de krant doet me vermoeden dat bovenstaande quote alsmaar dichter bij de werkelijkheid komt: "Google strijdt mee tegen griep via website" luidde de titel. Google heeft een website gelanceerd met informatie over de verspreiding van de ziekte. De zoekmachine nummer 1 maakt gebruik van het zoekgedrag van de surfer. Hoe meer de griep voorkomt in een regio, hoe meer er op het web naar info over de ziekte wordt gezocht. Op basis van die info is men in staat om een schatting te maken van de verspreiding van de ziekte in een land. Deze manier zou de trend zelfs sneller kunnen weergeven worden dan via de (trage) traditionele enquête bij de huisartsen.

Geweldig toch? Inderdaad, maar welke trends kunnen op een gelijkaardige manier nog gevolgd worden én zonder dat ze openbaar worden gemaakt? Iedereen kan er zich wel enkele leuke en/of gevaarlijke indenken.

"Google is overal".

Het wordt aanpassen (De) Morgen

Als gepassioneerd lezer van het eerste uur, gaat het aanpassen worden: De Morgen zonder Vandeweghe, Claus en Dewulf. Weg met de Rebel van de sport, de vernieuwer van het Beeld en de relativerende Filosoof.

Ik ga mijn leesgewoonte in de ochtend moeten aanpassen, of mijn krant? 

Iedereen is vervangbaar, maar de keuze, om door het ontslag van o.a. 3 prominente pijlers, de crisis het hoofd te bieden, vebaast me ten zeerste. Ik ken geen van de slachtoffers persoonlijk, maar ik heb hun werk toch wel ten zeerste gewaardeerd. Vandeweghe ging dan misschien (af en toe) te ver en was vaak (te) kritisch, maar hij bracht het niveau van de sportjournalistiek toch een stuk hoger. Claus bewees als één van de eersten dat een krant meer is dan beeld alleen. Hij gaf met zijn foto's toegevoegde waarde aan de tekst. Dewulf gaf de voorpagina om de 2 dagen een relativerende filosofische noot en was het tegengif voor Camps' sarcastisch venijn.

Hopelijk werden de juiste maatregelen genomen en komt De Morgen zonder al te veel kleerscheuren uit de crisis.

Vandeweghe, Claus, Dewulf het gaat jullie goed en ik heb van jullie bijdragen genoten. 

Vergeet de wc-dame niet!

Ryanair's topman Michael O'Leary onderzoekt de mogelijkheid om het toiletgebuik tijdens de Ryanair vluchten betalend te maken. En om het eenvoudig te houden, denkt hij aan een rond bedrag van 1 pound (zo lang het Britse pound nog iets meer waard is dan de euro?). Een kleine investering van een slot op de wc-deur volstaat.

Toegegeven, de creativiteit van de Ierse 'lagekosten (sic) maatschappij' is fenomenaal, maar Paul Van den Boeynants zei het jaren geleden al, 'trop is te veel'. Het ticket zelf mag dan (in sommige gevallen) zeer laag zijn, de vlucht zal dat niet (altijd) zijn gezien zo wat alle andere basisdiensten betalend zijn of worden afgeschaft zoals de incheckbalie.

Het dient ook gezegd dat Ryanair een ware revolutie in ons reisgedrag heeft gerealiseerd en velen de mogelijkheid heeft gegeven om al vliegend een bestemming te bereiken, of althans in de omgeving er van, zodat mits een extra vervoermiddel de verhoopte bestemming bereikt wordt.

O'Leary beseft nu ook dat 'gratis vliegen' (nog) een utopie is en gaat dan ook op zoek naar extra inkomsten die zijn klant dient op te hoesten. Betalend toiletbezoek blijkt daar dus 1 van te zijn. Maar zal dat voldoende zijn? Ik vrees van niet. Daarom nog enkele suggesties; waarom geen extra vragen:

- wanneer je meer weegt dan de gemiddelde Europeaan? £1 per kg.
- wanneer je je jas wil uittrekken op de vlucht? £1 per kledingstuk.
- wanneer je iets wil vragen aan de hostess? £1 per vraag.
- wanneer je zelf meegebracht eten wil opeten? £1 per broodje.
- wanneer je een zelf meegebracht drankje wil opdrinken? £1 per blikje.
- wanneer je een spuugzakje wil? £1, om het eenvoudig te houden.
- wanneer je wc papier wil? £1 voor 5 blaadjes. Promotie!
- wanneer je het leeslampje wil gebruiken. £1 voor 1 uur.

Tot slot, het ei van Colombus: staanplaatsen! Alhoewel, die idee werd in 2006 al eens geopperd, maar werd toen niet weerhouden omwille van de veiligheid.

Voor verdere suggesties, 1 adres: info@ryanair.com

Wedding in the meatpacking district

 

Een bewolkte oktobermiddag in New York City, de meatpacking district. De werkdag van de slagers zit er stilaan op. De laatste roestige vrachtwagens vertrekken, wolken roet achter zich latend. Ze maken plaats voor de de tweede shift: kunstenaars, galeriehouders en modegoeroes. 4 opgedirkte Duitse stylistes (?) van middelbare leeftijd komen een gerenoveerd ex-slagerspand buiten, op weg naar een van de trendy restaurants die in de plaats is gekomen van de grauwe onheilspellende 19de eeuwse panden die je toen best alleen bij daglicht voorbij liep.

De 3 blokken tussen de 11th Avenue en 9th, startend op de 14th street en eindigend in Gansevoort (sic) street zijn in volle verandering. Een unieke mix die de bezoeker voortdurend op een verkeerd been zet. Een muurschildering-reclame voor 'Remy Martin' die jeugd, schoonheid & gestilleerd geweld verheerlijkt, appelleert reeds aan shift 3 van het district: de exclusieve nachtraven die 20 dollarbiljetten op de meest uiteenlopende manieren weten te gebruiken. Maar daarvoor is het nog veel te vroeg.

Een doordeweekse New Yorkse die je 30 straten noordelijker verwacht, haast zich voorbij een stralend bruidspaar dat zich uitgebreid laat fotograferen voor de roodbakstenen muur onder een oude brug. De hoopvolle toekomst in contrast met het rauwe verleden in heropbouw.

Zo lijkt het: bruid en bruidegom zijn even artificieel als de reclame: het zijn figuranten die optreden als model voor aspirant fotografen. Aleen hebben zij de foto niet gehaald.