Mieke & Frank

Wedding in the meatpacking district

 

Een bewolkte oktobermiddag in New York City, de meatpacking district. De werkdag van de slagers zit er stilaan op. De laatste roestige vrachtwagens vertrekken, wolken roet achter zich latend. Ze maken plaats voor de de tweede shift: kunstenaars, galeriehouders en modegoeroes. 4 opgedirkte Duitse stylistes (?) van middelbare leeftijd komen een gerenoveerd ex-slagerspand buiten, op weg naar een van de trendy restaurants die in de plaats is gekomen van de grauwe onheilspellende 19de eeuwse panden die je toen best alleen bij daglicht voorbij liep.

De 3 blokken tussen de 11th Avenue en 9th, startend op de 14th street en eindigend in Gansevoort (sic) street zijn in volle verandering. Een unieke mix die de bezoeker voortdurend op een verkeerd been zet. Een muurschildering-reclame voor 'Remy Martin' die jeugd, schoonheid & gestilleerd geweld verheerlijkt, appelleert reeds aan shift 3 van het district: de exclusieve nachtraven die 20 dollarbiljetten op de meest uiteenlopende manieren weten te gebruiken. Maar daarvoor is het nog veel te vroeg.

Een doordeweekse New Yorkse die je 30 straten noordelijker verwacht, haast zich voorbij een stralend bruidspaar dat zich uitgebreid laat fotograferen voor de roodbakstenen muur onder een oude brug. De hoopvolle toekomst in contrast met het rauwe verleden in heropbouw.

Zo lijkt het: bruid en bruidegom zijn even artificieel als de reclame: het zijn figuranten die optreden als model voor aspirant fotografen. Aleen hebben zij de foto niet gehaald.

McCain & New York

Is zondag e.k. met de marathon een belangrijke dag voor New York, dan is volgende week dindag D-day voor de Verenigde Staten, de wereld zeg maar. Wie wordt de 44ste president van de USA?

Blijft alles bij het oude, of krijgen we de eerste zwarte president? Wanneer het alleen van de New Yorkers zou afhangen, zouden we niet moeten twijfelen. De Big Apple heeft duidelijk gekozen. Je vindt er alleen maar Obama prullaria: T-shirts, buttons, kopjes, baseball-caps, sweaters.

Geen enkele verkoper waagt er zich aan om McCain aan te prijzen. Alhoewel op 6 dagen tijd werd ons 2 keer de Repubikeinse kandidaat aangeboden: als condoom (sic) en als taart. Al dient hier wel aan toegevoegd dat bij de bakker er nog slechts 1 doos Obama taart overbleef, terwijl de McCain stapel nog aangeroerd was. Houdbaarheidsdatum was 4 november...

Affiche in de straten van New York

Run Lebow, run!

Zondag 2 november is het opnieuw zo ver, dan wordt voor de 38ste keer de New York City Marathon gelopen. Een kleine 40.000 deelnemers tellen nu de laatste dagen af. Of je nu 2u04 ambieert of 'alleen' gezond de eindmeet wil bereiken, iedereen is even zenuwachtig.

In 2005 was ik er ook bij, en het was een onvergetelijke ervaring. Mijn tweede marathon, maar wel diegene waar ik altijd van gedroomd had: 37.000 starters van over de hele wereld, 2 miljoen enthousiaste toeschouwers, een uniek loopavontuur door de 5 New Yorkse 'boroughs'.

Mocht de NYC Marathon niet plaatsvinden - zelfs 9/11 kon hem niet verhinderen - niemand zou het kunnen begrijpen, maar zo is het niet altijd geweest. 1 man ligt aan de basis van de moeder aller marathons: Fred Lebow. De Roemeense immigrant organiseerde in 1970 de eerste marathon. 55 deelnemers overschreden de finish. Lebow zelf was 42ste. Fred Lebow is ondertussen jammer genoeg overleden ten gevolge van een hersentumor, maar geen enkele marathonliefhebber zal hem ooit vergeten. Zeker nu niet meer, gezien morgen een film over zijn leven gelanceerd wordt: "Run for your life".  Thanks, Fred!

Klik hier en bekijk de preview van de film.

Fietsen en terrasje doen in Manhattan

Toen ik in de jaren '80 voor het eerst in Manhattan kwam, was de auto er meer dan 'king' en even uitrusten kon alleen in een café of restaurant. Rusten kon niet, je moest vooruit. Elke mogelijke zitplaats op straat, brandkraan of bloembak, werd afgeschermd door pinnen en 'rustplaatsen' vond je alleen in Central Park.

Een kwart eeuw later is er heel wat veranderd in Manhattan. De auto is niet langer alleenheerser. Er zijn zowaar fietspaden aangelegd en dit op de meest drukke 'Avenues'. Al dient gezegd dat een rechtgeaarde New Yorker meestal de overkant van de rijweg verkiest.

Niet alleen fietspaden hebben het daglicht gezien, ook terrasjes duiken her en der op: tafeltjes met stoeltjes en gezellige parasols. Zelfs de obligate 'rookpaal' is men niet vergeten, want roken aan een tafeltje doet men beter niet. De overgrote kruispunten worden dan ook teruggebracht tot mensenmaat. Een hele verandering en verademing die op een zonnige middag een gevoel geeft van een gezellige Spaanse stad in de zon, mochten de wolkenkrabbers er niet zijn natuurlijk.

'Outsiders' in New York

Wanneer je in New York het MOMA bezocht hebt, betekent dat hoegenaamd niet dat je alles gezien hebt wat deze stad aan hedendaagse kunst te bieden heeft. De Big Apple telt onnoemelijk veel interessante musea, tentoonstellingen en verrassingen. Zo bracht een bezoek aan het prachtige 'New Museum' ons tot bij de 'The Outsiders'.

Op een paar honderd meter van het 'New Museum', op de hoek van Bowery en Houston street, loopt een tijdelijke tentoonstelling georganiseerd door de Londense galleriehouder Steve Lazarides.

Lazarides is niet alleen bekend als agent van straatkunstenaar Banksy, hij heeft ook een aantal interessante (jonge) kunstenaars rond zich verzameld die nu een aantal van hun werken tentoonstellen in een tijdelijk pand. Tot de 'outsiders' behoren o.a. Faile, Antony Micaleff, Vhils, Conor Harrington, Paul Insect, Bast, Miranda Donovan, Todd James en Jonathan Yeho.

 

Zeer uiteenlopend werk. Soms traditioneel, soms zeer gedurfd, maar steeds verrassend & treffend. Hoog tijd om eens een bezoek te brengen aan Lazarides' gallerie in Greek Street (Soho - Londen).

"Abercrombie & Fitch", tegendraads succes.

Hoe zorg je ervoor dat je winkel succesvol is? Alles begint natuurlijk met een goed product tegen een goede prijs en dan volg je de geëigende marketingwetten. Het kan ook anders.

Dat bewijst Abercrombie & Fitch op Fifth Avenue in New York. In tegenstelling tot de supergrote uitnodigende etalages van de honderden buren, heeft Fitch helemaal geen etalage. Alleen een wijd openstaande deur die, zoals een kerk in de jaren 50 op paaszondag de gelovigen naar binnenzoog. Boven de deur staat, naar New Yorkse maatstaven, in vrij kleine letters de naam van de winkel. Voor de rest een muur van elegante houten planken die de buitenstaander geen blik gunnen op wat er zich binnen afspeelt.

In het portaal siert een grote foto van het Fitch-model de wand en wanneer je geluk hebt staat de mannequin er ook in levende lijve en laat zich zeer gewillig fotograferen. De pastoor verwelkomt zijn parochianen.

Wanneer je de winkel dan binnenstapt word je overweldigd door een aanstekelijke muziek en dito geur. Orgel en wierook... Hier staat iets te gebeuren! De misdiennaars, sorry de verkopers, lachen je Amerikaans vriendelijk toe en swingen Amerikaans blij op de muziek.

Je wordt opgeslorpt door de massa die zich een weg baant tussen de verleidelijk uitgestalde kledingstukken: “chique vintage”. De boodschap verkoopt zichzelf, het product laat zich in grote getale meenemen naar de kassa.

Waar is de kassa?

Daarvoor moet je in de kelder zijn... Gedurfd, maar het werkt wel, al laat Fitch nu wel een steek vallen. De caissières zijn duidelijk gekozen op basis van hun looks en niet van hun vaardigheden.

Nu ja, perfectie is ook wel storend.

"Let them eat crack!", dixit Banksy in New York

Straatartiest Banksy laat alsmaar meer zijn stempel achter in New York. Naast zijn "Petshop" op 7th Avenue, schittert er nu ook een reusachtige muurschildering van zijn hand op de hoek van Broadway en Howard street:

De boodschap is niet mis te verstaan...

Elisabeth Peyton in de 'New Museum' (New York)

New York zorgt steeds opnieuw voor verrassingen. Elk bezoek wordt je op een aantal veranderingen, vernieuwingen verrast. Zeker op het gebied van de kunst is de Big Apple moeilijk te evenaren.

Ook  dit jaar: in het gloednieuwe museum "New Museum" (Bowery 236) ontdekten we de Amerikaanse kunstenares Elisabeth Peyton (1965).

De "New Museum" heeft in 2007 zijn intrek genomen in een gloednieuw gebouw, waar je moeilijk ongemerkt voorbij kan lopen. Reeds vanop een grote afstand zie je het museum opdoemen:

Het gebouw heeft ondertussen voor heel wat controverse gezorgd, zowel wat de lokatie, als wat de vorm en constructie betreft. Over de inplanting kan gediscussieerd worden, de opbouw is zowel verrassend als boeiend en vernieuwend. Ook het Guggenheim museum kende bij de inauguratie niet enkel maar voorstanders.

Naast het museum was ook de tentoonstelling van de Amerikaanse kunstenares Elisabeth Peyton een ontdekking. Voor ons althans. Haar werken hangen immers in de belangrijkste musea ter wereld, oa het MOMA... In haar werken baseert Peyton zich vooral op foto's van (bekende) mensen die ze op haar eigenzinnige manier weergeeft: met een zeer persoonlijk kleurenpalet op bewerkte en gladgemaakte spaanplaat. Alle klemtoon ligt op de blik die de toeschouwer naar zich toezuigt. De rest van het portret wordt opzettelijk onafgewerkt en vaag weergegeven. Een interessante ontdekking.

 

Banksy en zijn dierenwinkel in New York

Ik ben al jaren een fervente bewonderaar van de "streetart" van Banksy, die met zijn geëngageerde graffiti de voorbijganger steeds opnieuw verbaast. Eerst op een verkeerd been zet en dan de ogen opent.  Blijkbaar is Banksy nu aan iets nieuws toe. (Indien het inderdaad om Banksy gaat, want voor het grote publiek is zijn identiteit nog steeds onbekend) 

Enige tijd geleden opende in New York een dierenwinkel zijn deuren: "The Village Pet Shop". Een winkel die het werk zou zijn van Banksy. Het is dan ook niet zo  maar een dierenwinkel.

 

Op Seventh Avenue in Greenwich zitten geen gekende huisdieren, maar vreemde creaties als  een jaguar, die eigenlijk een mechanische bontjas is:

   

Verder een bokaal  met zwemmende fishsticks:

Chicken nuggets die onder het alziende oog van een "echte" kip Mc Donalds sause verorberen:

En zo gaat het maar door: de vervreemding ten top. De gemiddelde  New Yorker weet niet wat hij moet denken en dat was zeker de bedoelling!

Jet Airways

Tot hiertoe had ik al wel enige ervaring met reizen naar Amerika, maar nog geen enkele met Jet Airways. Ik moet toegeven, de ervaring was zeer positief. Zitcomfort (in economy) is uitstekend; de maaltijden (geconcipieerd door tweesterren chef Yves Mattagne) biezonder lekker en de service uiterst professioneel én vriendelijk.

Daarnaast biedt de luchtvaartmaatschappij per passagier (!) ook een zeer breed entertainment programma, met o.a. een zeer breed aanbod van nieuwe films. "The Bucket List", film die ik gemist had, met Morgan Freeman en Jack Nicholson, heeft de tijd alvast zeer goed laten voorbij gaan.

Kunst buiten het museum

De tijd dat je een museum moest binnenlopen om (hedendaagse) kunst te bewonderen, ligt meer en meer achter ons. Kunstenaars gebruiken alsmaar vaker de straat en de stad als canvas of podium voor hun creaties.

Grote innovator is zeker de wereldbekende straatkunstenaar Banksy, wiens werken je in menige metropool kan bewonderen. Al dient gezegd dat hij zijn bekendheid verwierf toen hij in mei 2005 een primitieve rotstekening waarop een menselijke figuur is afgebeeld terwijl deze een winkelwagentje voortduwt, ongezien ophangt in het British Museum in Londen.

Nu is daar de kunstenaar Joshua Allen Harris: hij maakt gebruik van de New Yorkse luchtroosters boven de metro. Bewonder wat je kunt doen met enkele plastic zakjes:

Air Bear

Air Zoo