| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
Op 30 oktober e.k. opent Sofie Druyts in Antwerpen haar gastenkamer "Au bon lit". Het is natuurlijk niet de eerste Bed & Breakfast in de stad van Brabo, maar voor mij heeft deze Chambre d'hôtes wel een speciale betekenis.
De B&B in de Bouwhandelstraat heeft namelijk mijn werken gekozen om het geheel op een kunstzinnige manier op te fleuren.
Benieuwd? Op 24 en 25 oktober kan het pand bezocht worden tussen 13u en 17u.
Mieke
Vandaag verscheen volgend bericht op de website van Het Laatste Nieuws:
Ryanair's topman Michael O'Leary onderzoekt de mogelijkheid om het toiletgebuik tijdens de Ryanair vluchten betalend te maken. En om het eenvoudig te houden, denkt hij aan een rond bedrag van 1 pound (zo lang het Britse pound nog iets meer waard is dan de euro?). Een kleine investering van een slot op de wc-deur volstaat.
Toegegeven, de creativiteit van de Ierse 'lagekosten (sic) maatschappij' is fenomenaal, maar Paul Van den Boeynants zei het jaren geleden al, 'trop is te veel'. Het ticket zelf mag dan (in sommige gevallen) zeer laag zijn, de vlucht zal dat niet (altijd) zijn gezien zo wat alle andere basisdiensten betalend zijn of worden afgeschaft zoals de incheckbalie.
Het dient ook gezegd dat Ryanair een ware revolutie in ons reisgedrag heeft gerealiseerd en velen de mogelijkheid heeft gegeven om al vliegend een bestemming te bereiken, of althans in de omgeving er van, zodat mits een extra vervoermiddel de verhoopte bestemming bereikt wordt.
O'Leary beseft nu ook dat 'gratis vliegen' (nog) een utopie is en gaat dan ook op zoek naar extra inkomsten die zijn klant dient op te hoesten. Betalend toiletbezoek blijkt daar dus 1 van te zijn. Maar zal dat voldoende zijn? Ik vrees van niet. Daarom nog enkele suggesties; waarom geen extra vragen:
- wanneer je meer weegt dan de gemiddelde Europeaan? £1 per kg.
- wanneer je je jas wil uittrekken op de vlucht? £1 per kledingstuk.
- wanneer je iets wil vragen aan de hostess? £1 per vraag.
- wanneer je zelf meegebracht eten wil opeten? £1 per broodje.
- wanneer je een zelf meegebracht drankje wil opdrinken? £1 per blikje.
- wanneer je een spuugzakje wil? £1, om het eenvoudig te houden.
- wanneer je wc papier wil? £1 voor 5 blaadjes. Promotie!
- wanneer je het leeslampje wil gebruiken. £1 voor 1 uur.
Tot slot, het ei van Colombus: staanplaatsen! Alhoewel, die idee werd in 2006 al eens geopperd, maar werd toen niet weerhouden omwille van de veiligheid.
Voor verdere suggesties, 1 adres: info@ryanair.com
Onlangs is de vernieuwde Saatchi Gallery in Londen opnieuw geopend en het loont meer dan de moeite. De locatie in King's Road, in het voormalige Duke of York's HQ, is subliem en de architecten hebben gezorgd voor een hoogstandje van schitterend geïntegreerde hedendaagse architectuur in een traditioneel Engels gebouw, met buitenmuren intern ingewerkt, en integratie van moderne materialen als glas, beton en aluminium. De vernieuwde zalen brengen de tentoongestelde werken optimaal tot hun recht door hun eenvoud en optimale belichting. Maar er is meer dan het gebouw.
Op dit ogenblik loopt er een boeiende tentoonstelling: “The Revolution Continues: New Art from China”. Een zeer toegankelijke, maar zeker niet vrijblijvende, expo met zeer uiteenlopende werken van hedendaagse Chinese kunstenaars.
Opvallend zijn zeker Zhang Huan, met zijn (schilder)werken uit asse:
Zhang Xiaogang met zijn portretten:
Yue Minjun en zijn roze lachende mannen met meer dan een pepsodent-glimlach:
Feng Zhengjie, een Chinese Wharhol:
Tot slot zijn daar Sun Yan & Peng Yu die de vroegere wereldleiders levensgroot in elektrische rolstoelen laat plaatsnemen en die nog wat risicoloos tegen elkaar laat aanbotsen. Een bevreemdend schouwspel:
Een galerij om nog eens naar terug te keren.
Tot 18 januari 2009 kun je in de Tate Britain nog een bezoek brengen aan de expo die gewijd is aan de prestigieuze Turner Prize. Deze prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een Brits kunstenaar onder de 50 die zich de voorbije 12 maand op 1 of andere manier heeft onderscheiden.
Voor mij was het dit jaar een echte afknapper, en dat had zeker niets te maken met het ontbreken van spectaculaire, schokkende werken. Sinds zijn ontstaan moesten exposities het immers vaak hebben van het schokkende: olifantendrollen, een onopgemaakt bed, een doorgesneden koe of aan en uitgaande lampen.
De genomineerden, Runa Islam, Mark Leckey, Goschka Macuga en Cathy Wilkes hielden het dit keer biezonder 'sober', maar tevens zeer hermetisch. Té hermetisch. Nieuwe kunst(enaars) word(t)(en) natuurlijk vaak verafschuwd, maar ik stel me zeer de vraag of 1 van de genommineerden nog carrière gaat maken.
De muur met reacties van bezoekers was alvast bijna unaniem negatief, al heeft de meerderheid het natuurlijk niet altijd bij het rechte eind.
Let's wait and see.
PS: winnaar dit jaar was Mark Leckey.
Londen staat al jaren gekend om zijn schitterende tentoonstellingen, maar dit (na)jaar slaat het werkelijk alle records. Eén citytrip volstaat helemaal niet om al het wonderlijks te bewonderen. Eerst (?) en vooral is daar de overweldigende expo rond Francis Bacon in de Tate Britain.
Een "mooie" tentoonstelling kun je het moeilijk noemen, een indrukwekkende expo is het zeer zeker. In 9 zalen krijg je een veelal chronologisch overzicht van het oeuvre van deze getormenteerde in 1909 in Berlijn geboren kunstenaar.
Ook al staat 'de mens' meestal centraal in zijn schilderijen, de lichamen zijn steeds vervormd en stralen alles behalve geluk uit. "Study from the human body" is daar waarschijnlijk de enige uitzondering op:
"Three Studies for Firgures at the Base of a Crucifixion", wat zijn eigenlijke doorbraak betekent daarentegen tonen daarentegen hoe Bacon omgaat met het menselijk lichaam en hoe hij staat tegenover het christendom:
De schilder is dan ook overtuigd atheïst, getuige één van zijn talrijke studies van "Paus Innocentius X" naar Velasquez:
In zekere zin, gaat hij, mutatis mutandis, met verf en het menselijk lichaam om zoals Lucian Freud. Dat hij van deze laatste een studie maakte, valt dan ook niet te verwonderen:
Nog tot 4 januari. Rep je!
Een bewolkte oktobermiddag in New York City, de meatpacking district. De werkdag van de slagers zit er stilaan op. De laatste roestige vrachtwagens vertrekken, wolken roet achter zich latend. Ze maken plaats voor de de tweede shift: kunstenaars, galeriehouders en modegoeroes. 4 opgedirkte Duitse stylistes (?) van middelbare leeftijd komen een gerenoveerd ex-slagerspand buiten, op weg naar een van de trendy restaurants die in de plaats is gekomen van de grauwe onheilspellende 19de eeuwse panden die je toen best alleen bij daglicht voorbij liep.
De 3 blokken tussen de 11th Avenue en 9th, startend op de 14th street en eindigend in Gansevoort (sic) street zijn in volle verandering. Een unieke mix die de bezoeker voortdurend op een verkeerd been zet. Een muurschildering-reclame voor 'Remy Martin' die jeugd, schoonheid & gestilleerd geweld verheerlijkt, appelleert reeds aan shift 3 van het district: de exclusieve nachtraven die 20 dollarbiljetten op de meest uiteenlopende manieren weten te gebruiken. Maar daarvoor is het nog veel te vroeg.
Een doordeweekse New Yorkse die je 30 straten noordelijker verwacht, haast zich voorbij een stralend bruidspaar dat zich uitgebreid laat fotograferen voor de roodbakstenen muur onder een oude brug. De hoopvolle toekomst in contrast met het rauwe verleden in heropbouw.
Zo lijkt het: bruid en bruidegom zijn even artificieel als de reclame: het zijn figuranten die optreden als model voor aspirant fotografen. Aleen hebben zij de foto niet gehaald.
Is zondag e.k. met de marathon een belangrijke dag voor New York, dan is volgende week dindag D-day voor de Verenigde Staten, de wereld zeg maar. Wie wordt de 44ste president van de USA?
Blijft alles bij het oude, of krijgen we de eerste zwarte president? Wanneer het alleen van de New Yorkers zou afhangen, zouden we niet moeten twijfelen. De Big Apple heeft duidelijk gekozen. Je vindt er alleen maar Obama prullaria: T-shirts, buttons, kopjes, baseball-caps, sweaters.
Geen enkele verkoper waagt er zich aan om McCain aan te prijzen. Alhoewel op 6 dagen tijd werd ons 2 keer de Repubikeinse kandidaat aangeboden: als condoom (sic) en als taart. Al dient hier wel aan toegevoegd dat bij de bakker er nog slechts 1 doos Obama taart overbleef, terwijl de McCain stapel nog aangeroerd was. Houdbaarheidsdatum was 4 november...
Affiche in de straten van New York
Zondag 2 november is het opnieuw zo ver, dan wordt voor de 38ste keer de New York City Marathon gelopen. Een kleine 40.000 deelnemers tellen nu de laatste dagen af. Of je nu 2u04 ambieert of 'alleen' gezond de eindmeet wil bereiken, iedereen is even zenuwachtig.
In 2005 was ik er ook bij, en het was een onvergetelijke ervaring. Mijn tweede marathon, maar wel diegene waar ik altijd van gedroomd had: 37.000 starters van over de hele wereld, 2 miljoen enthousiaste toeschouwers, een uniek loopavontuur door de 5 New Yorkse 'boroughs'.
Mocht de NYC Marathon niet plaatsvinden - zelfs 9/11 kon hem niet verhinderen - niemand zou het kunnen begrijpen, maar zo is het niet altijd geweest. 1 man ligt aan de basis van de moeder aller marathons: Fred Lebow. De Roemeense immigrant organiseerde in 1970 de eerste marathon. 55 deelnemers overschreden de finish. Lebow zelf was 42ste. Fred Lebow is ondertussen jammer genoeg overleden ten gevolge van een hersentumor, maar geen enkele marathonliefhebber zal hem ooit vergeten. Zeker nu niet meer, gezien morgen een film over zijn leven gelanceerd wordt: "Run for your life". Thanks, Fred!
Toen ik in de jaren '80 voor het eerst in Manhattan kwam, was de auto er meer dan 'king' en even uitrusten kon alleen in een café of restaurant. Rusten kon niet, je moest vooruit. Elke mogelijke zitplaats op straat, brandkraan of bloembak, werd afgeschermd door pinnen en 'rustplaatsen' vond je alleen in Central Park.
Een kwart eeuw later is er heel wat veranderd in Manhattan. De auto is niet langer alleenheerser. Er zijn zowaar fietspaden aangelegd en dit op de meest drukke 'Avenues'. Al dient gezegd dat een rechtgeaarde New Yorker meestal de overkant van de rijweg verkiest.
Niet alleen fietspaden hebben het daglicht gezien, ook terrasjes duiken her en der op: tafeltjes met stoeltjes en gezellige parasols. Zelfs de obligate 'rookpaal' is men niet vergeten, want roken aan een tafeltje doet men beter niet. De overgrote kruispunten worden dan ook teruggebracht tot mensenmaat. Een hele verandering en verademing die op een zonnige middag een gevoel geeft van een gezellige Spaanse stad in de zon, mochten de wolkenkrabbers er niet zijn natuurlijk.
Wanneer je in New York het MOMA bezocht hebt, betekent dat hoegenaamd niet dat je alles gezien hebt wat deze stad aan hedendaagse kunst te bieden heeft. De Big Apple telt onnoemelijk veel interessante musea, tentoonstellingen en verrassingen. Zo bracht een bezoek aan het prachtige 'New Museum' ons tot bij de 'The Outsiders'.
Op een paar honderd meter van het 'New Museum', op de hoek van Bowery en Houston street, loopt een tijdelijke tentoonstelling georganiseerd door de Londense galleriehouder Steve Lazarides.
Lazarides is niet alleen bekend als agent van straatkunstenaar Banksy, hij heeft ook een aantal interessante (jonge) kunstenaars rond zich verzameld die nu een aantal van hun werken tentoonstellen in een tijdelijk pand. Tot de 'outsiders' behoren o.a. Faile, Antony Micaleff, Vhils, Conor Harrington, Paul Insect, Bast, Miranda Donovan, Todd James en Jonathan Yeho.
Zeer uiteenlopend werk. Soms traditioneel, soms zeer gedurfd, maar steeds verrassend & treffend. Hoog tijd om eens een bezoek te brengen aan Lazarides' gallerie in Greek Street (Soho - Londen).
Hoe zorg je ervoor dat je winkel succesvol is? Alles begint natuurlijk met een goed product tegen een goede prijs en dan volg je de geëigende marketingwetten. Het kan ook anders.
Dat bewijst Abercrombie & Fitch op Fifth Avenue in New York. In tegenstelling tot de supergrote uitnodigende etalages van de honderden buren, heeft Fitch helemaal geen etalage. Alleen een wijd openstaande deur die, zoals een kerk in de jaren 50 op paaszondag de gelovigen naar binnenzoog. Boven de deur staat, naar New Yorkse maatstaven, in vrij kleine letters de naam van de winkel. Voor de rest een muur van elegante houten planken die de buitenstaander geen blik gunnen op wat er zich binnen afspeelt.
In het portaal siert een grote foto van het Fitch-model de wand en wanneer je geluk hebt staat de mannequin er ook in levende lijve en laat zich zeer gewillig fotograferen. De pastoor verwelkomt zijn parochianen.
Wanneer je de winkel dan binnenstapt word je overweldigd door een aanstekelijke muziek en dito geur. Orgel en wierook... Hier staat iets te gebeuren! De misdiennaars, sorry de verkopers, lachen je Amerikaans vriendelijk toe en swingen Amerikaans blij op de muziek.
Je wordt opgeslorpt door de massa die zich een weg baant tussen de verleidelijk uitgestalde kledingstukken: “chique vintage”. De boodschap verkoopt zichzelf, het product laat zich in grote getale meenemen naar de kassa.
Waar is de kassa?
Daarvoor moet je in de kelder zijn... Gedurfd, maar het werkt wel, al laat Fitch nu wel een steek vallen. De caissières zijn duidelijk gekozen op basis van hun looks en niet van hun vaardigheden.
Nu ja, perfectie is ook wel storend.
Straatartiest Banksy laat alsmaar meer zijn stempel achter in New York. Naast zijn "Petshop" op 7th Avenue, schittert er nu ook een reusachtige muurschildering van zijn hand op de hoek van Broadway en Howard street:
De boodschap is niet mis te verstaan...
New York zorgt steeds opnieuw voor verrassingen. Elk bezoek wordt je op een aantal veranderingen, vernieuwingen verrast. Zeker op het gebied van de kunst is de Big Apple moeilijk te evenaren.
Ook dit jaar: in het gloednieuwe museum "New Museum" (Bowery 236) ontdekten we de Amerikaanse kunstenares Elisabeth Peyton (1965).
De "New Museum" heeft in 2007 zijn intrek genomen in een gloednieuw gebouw, waar je moeilijk ongemerkt voorbij kan lopen. Reeds vanop een grote afstand zie je het museum opdoemen:
Ik ben al jaren een fervente bewonderaar van de "streetart" van Banksy, die met zijn geëngageerde graffiti de voorbijganger steeds opnieuw verbaast. Eerst op een verkeerd been zet en dan de ogen opent. Blijkbaar is Banksy nu aan iets nieuws toe. (Indien het inderdaad om Banksy gaat, want voor het grote publiek is zijn identiteit nog steeds onbekend)
Enige tijd geleden opende in New York een dierenwinkel zijn deuren: "The Village Pet Shop". Een winkel die het werk zou zijn van Banksy. Het is dan ook niet zo maar een dierenwinkel.
Op Seventh Avenue in Greenwich zitten geen gekende huisdieren, maar vreemde creaties als een jaguar, die eigenlijk een mechanische bontjas is:
Verder een bokaal met zwemmende fishsticks:
Chicken nuggets die onder het alziende oog van een "echte" kip Mc Donalds sause verorberen:
En zo gaat het maar door: de vervreemding ten top. De gemiddelde New Yorker weet niet wat hij moet denken en dat was zeker de bedoelling!
Laatste reacties